دوره 20، شماره 5 - ( 1399 )                   جلد 20 شماره 5 صفحات 61-49 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشکده عمران،گروه مهندسی زلزله،دانشگاه خوارزمی ، b.haseli@yahoo.com
چکیده:   (1987 مشاهده)
در سال های اخیر، سازه ها بنا به دلایل اقتصادی و زیباشناسی، روز به روز عظیم تر و لاغر تر شده اند و این موضوع منجر به رفتار غیر خطی سازه ها شده است. لذا به کارگیری روش های مختلف برای در نظر گرفتن اثرات تحلیل مرتبه دوم در بررسی رفتار سازه ها  همواره مورد توجه طراحان قرار گرفته است. بنابراین در این مطالعه به منظور بررسی اثرات P-Δ ، به تحلیل رفتار غیر خطی سازه های فضایی با تعداد طبقات مختلف می پردازیم. روش های مد نظر جهت برآورد اثرات تحلیل مرتبه دوم شامل روش های ماتریس سختی، توابع پایداری و روش بار جانبی فرضی می باشد. هدف اصلی در پژوهش حاضر، بررسی اثر پارامتر ارتفاع سازه بر دقت روش های محاسبه اثرات تحلیل مرتبه دوم و مقایسه ی دقت روش های ارائه شده جهت تحلیل مرتبه دوم سازه های فضایی است. 
  نتایج نشان می‌دهد، صرف نظر از ارتفاع سازه، دقیق ترین روش جهت برآورد اثرات P-Δدر تحلیل مرتبه دوم انواع سازه، روش ماتریس سختی است. اگر چه تحلیل غیرخطی مرتبه اول عموماً می‌تواند ضرایب بار نهایی سازه‌ها را با دقت خوبی برآورد نماید، اما استفاده از تحلیل‌های غیرخطی مرتبه دوم در برآورد ضرایب بار نهایی سازه‌های با ارتفاع مختلف منجر به افزایش دقت این برآوردمی‌گردد. بر اساس نتایج به دست آمده مشاهده شد، تعداد طبقات سازه دقت روش های تحلیل مرتبه دوم را تحت تاثیر قرار می دهد. به نحوی که با افزایش ارتفاع سازه، شاهد افزایش اختلاف نتایج حاصل از هر سه روش تحلیل مرتبه دوم با نتایج به دست آمده از تحلیل مرتبه اول هستیم، این افزایش در راستای عرضی سازه نمود بیشتری دارد. در سازه های بیش از سه طبقه، از میان سه روش تحلیل مرتبه دوم در برآورد اثرات P-Δ ، اختلاف نتایج حاصل از روش بار جانبی فرضی با نتایج تحلیل مرتبه اول،به شدت افزایش یافته و بیش ترین همبستگی با ارتفاع سازه، در این روش مشاهده شده است. همچنین در بین روش های تحلیل مرتبه دوم در سازه های بلند مرتبه و مرتفع، بالاترین دقت مربوط به روش ماتریس سختی می باشد.
متن کامل [PDF 1663 kb]   (1894 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشی اصیل (کامل) | موضوع مقاله: مهندسی عمران و سازه
دریافت: 1398/10/11 | پذیرش: 1399/3/21 | انتشار: 1399/9/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.