دوره 11، شماره 3 - ( 1390 )                   جلد 11 شماره 3 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (10469 مشاهده)
چکیده- بتن خودمتراکم می تواند به عنوان یکی از بتن های نوینی مطرح شود که بدون جداشدگی سنگ دانه یا آب انداختگی و بدون نیاز به عمل تراکم، قابلیت پرکنندگی فضاهای خالی میان آرماتورها را دارد. این نوع بتن به دلیل قابلیت های صنعتى و اقتصادی می تواند به کمک مواد پوزولانی که خود نقش مهمی در افزایش مقاومت و دوام سازه های بتنی دارند، ساخته شود. این مقاله، نتایج مطالعات آزمایشگاهی روی ویژگی های بتن تازه، انتشار یون کلراید و نفوذ پذیری نمونه های بتن های پوزولانی خود متراکم را در مقایسه با بتن های بدون پوزولان و بتن معمولی ارائه می دهد دوده ی سیلیس ، پوزولان های پومیس و خاکستر پوسته برنج، مواد پوزولانی است که در این پژوهش جایگزین سیمان و موادپرکننده (فیلر) شدهاند. آزمایشهای گوناگونی، مانند نفوذ یون کلراید، جذب آب مویینه، نفوذ آب و مقاومت الکتریکی. روی نمونههای نام برده انجام شده است . نتایج آزمایش ها نشان می دهند که بتن های خودمتراکم حاوی پوزولان به طور محسوسی مقدار نفوذ یون کلراید و نفوذ آب را کاهش میدهد
متن کامل [PDF 504 kb]   (8605 دریافت)    

دریافت: 1388/3/16 | پذیرش: 1389/10/8 | انتشار: 1390/8/18

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.